VAPUR BATIMI; GÜN

Ayşe Gül'ün Büyükadada çektiği fotoğrafa bakarken aklıma gelip o an spontan yazdığım bir yazı...
fotoğraf kendisinden izin alınmak suretiyle buraya konmuştur; buradan teşekkürü bir borç bilirim...


vapur, akşamın dinginliğinde geliyor...
belki de akşamın dinginliğine geliyordur, bilinmez...
belki sevenleri buluşturmak için; belki dostları..
akşam olmuş evine gitmeye çalışan küçük kız çocuk babasını taşıyor belki de; kızı için aldığı, eliyle tuttuğu bölümü hafif sıcaktan erimiş gofreti olan...
her yaklaştığı dakikada içleri mutlanan insanlar, yorgun bünyelerinde yaşıyorlar günün hüznünü..
geriye püskürtülen her köpük su damlasında yokoluyor bu hüzünler yaklaştıkça...
fakat,
acaba geldiği iskelede mutlanacak bünyelerin yanı sıra, çok zaman önce ayrıldığı iskelede bırakmış olamaz mı vedaları ?
anları ?
belki ayrılmış yeni bir sevgili...
belki bir öğrenci yolculuğu gözyaşısı..
köpük köpük güleşen damlalar, o vedanın hatırlatıcıları değil midir peki?
yine kavuşacaklardır belki de,
bir gün sonra; bir ay sonra; bir an sonra...
her ne ile olursa olsun, akşam güneşinde vapur, daha bir güzel görünüyor...
gidenlere, gelenlere...
geride bırakılmak zorunda kalanlara...
elbette martılara..
ve bize...